torpağin əlləri böyükdür

zəncirotu çiçəkləri

Fərqinə belə varmadan
günlərin başlamağının
yoxluğun
yoxsulluğun
yaşayırdın ömrünü.
Hər dəqiqə aldadırdı səni
evlərin,
adamların,
yolların görüntüsü.

Sonra da qaçıb səssiz bir məkana
açaraq gözlərini göylərə
unudurdun özünü də

Onda yaşın on altıydı,
onda zəncirotu çiçəkləriylə bəzəyirdin saçlarını
Onda həyatı sevirdin...

gediş bileti

Alnında dağınıq saçların
qolunda qara çanta
əlində gediş bileti
və itirilən bir çox şeylər
səni apardı bu şəhərdən
bu şəhəri məndən

anladım, vağzallar
görüş yox, ayrılıq yeridir
düşüncələri sərxoş olmayan adamlar üçün
əsl ağlamaq yeridir
qadınlar üçün

silib göz yaşlarımı
geri qayıtdım
hamı qayıdırdı
hərəmiz öz içimizdə
yeni şəhərlər tikməyi düşünürdük
üşüyürdük...

torpağin əlləri böyükdür

Doğulanda həyat
yaşayanda silah
öləndə bayraq oldun

Torpağın əlləri nə böyükmüş
gizlətdi səni də

mən ağlamağı öyrəndim
sən yaşamamağı
bir də
unutmağı öyrəndik hər ikimiz

torpağın yaddaşı zəif olur

İndi uzaqdasan yaşamdan
çiçəklərlə doğmalaşmısan
üzünü çevirmisən məndən, zamandan
sığınmısan torpağa
“torpağın qucağı istidir, daha isti...”