Büyüdü Atamın elleri

Resmiyye
SABİR

İLAHİ SEVGİ

Ben solan çiçeklerin,
Zerli kelebeklerin
Ölümüne ağladım.
Anam, sense benim göz yaşlarıma.

Ben kuruyan göllerin,
Suskun olan dilleriin
Ölümüne ağladım.
Anam, sense benim göz yaşlarıma.

Ben eriyen mumların,
Kimsesiz akşamların
Ölümüne ağladım.
Anam, sense benim göz yaşlarıma.

Ben susuz sehraların,
Saçında eriyen karın
Ölümüne ağladım.
Anam, sense benim göz yaşlarıma.
Ağladım...
Anam,
Ağladım...

Yağmurun göz yaşıyla,
Rüzgarın nalesiyle,
Şimşeyin kazabıyla,
Yüreyimin sesiyle
ağladım...
Sense benim göz yaşlarımla ağladın, Anam.

TESELLİ

Kar yağır
Bakü şehirine.
Kar yağır
umutumun yarınına.
Kar yağır
saçlarıma.
Bu şehirde
heç neye sevinmediyim kadar
yağan kara seviniyorum, Ana.
Bu kış yaşıtlarımdan utanmayacağım…
…çocuklukda ellerim titreye-titreye
yaratdığım karadamına
bakıb sevinyordum.
Şimdi kalbim titreye-titreye
karadamına dönüyorum.
Seviniyorum, Anam, seviniyorum…

(yaşıt- aynı yaşta olan insanlar)

BEN VE SEN

Ben hakikat ariyordum.
Sen yalan gibi çıktın karşıma.
Ben umut ariyordum.
Sen guman gibi çıktın karşıma.
Ben mutluluk ariyordum.
Sen teselli gibi çıktın karşıma.
Ben sonsuzluk ariyordum.
Sen ömür gibi çıktın karşıma.
Ben yer yüzünde
Bir zaman kayb ettiğim
Kendimi ariyordum.
Sen çıktın karşıma…

ATAMIN ELLERİ

…hala hatırımdadır
ninemin öldüyü gün.
İlk defa o zaman gördüm
Atamın ellerinin büyümeyini.
Evimize, bu dünyaya
sığmayan ninem
Atamın ellerine sığdı.
Büyüdü Atamın elleri
toprak oldu.
Evvelce bacılarımı,
sonra kardeşlerimi büyütdü.
Xoş günümüzde
sevincinden kuş gibi uçdu.
İhtiyaç içinde olduğumuz anlarda ağladı.
Göz yaşları
damarlarından
akıp yudu
yer yüzünün günahlarını.
Kışda
soyuktan korudu herareti bizi.
Büyüdü Atamın elleri
Allahlaşdı.
Göklerden gelen felaketlerin
karşısında siper oldu.
«HAKK»ın öldüyü gün
tutdu ayağımızın altından kaçan toprağı.
O zamandan beri
Atamın elleri koruyor
temeli uçuk yer küresini…

(sığmak - yerleşmek)

KAYB ETTİM

Bura ayrılıklar şehiri imiş,
Geldim, bu yerlerde Seni kayb ettim.
Seninle beraber ele o günden,
İmanı kayb ettim, dini kayb ettim.

İndi hasretinle bilmem, ne edim,
Yol yok ki, ayrılıp kendimden gidim,
Bin yıl evvel Sana rastlamış idim,
On yuzyıldan sonra yeni kayb ettim.

Şairin hak sözü deme gileymiş,
Yılların kam yükü kaddimi eymiş,
Bu ömür payında kazancım neymiş,
Birini kazanıb, bini kayb ettim...

KENDİME YAZILAN ŞİİR

Bahtının güneşi bir daha doğmaz,
Gözlerine çöken çenden utanır.
Ne zaman çevrilib yaşına baksa,
Felek saçındakı denden utanır.

Her şey deyişibdir, tek sen evvelki,
Zaman bir sözünü eyleyib iki,
O kadar eziyyet, ezap verib ki,
Sevincin yan keçir genden, utanır.

Kendi dertlerinle ha alış, ha yan,
Karanlıq dünyana işık salmaz dan,
Qara toprak kaçır ayağın altdan,
Şairim, yer yüzü Senden utanır.