Sen, ben, Aybeniz...

 dr. ŞEMSETTİN KUZEÇİ (Kerkük, 1969)

 ŞEHİT ŞİİRİM

 Gözlerini açıp
 Boşa yumdun...
 Duygularını
 Şiir mezarlığında
 Gömdüler!
 Mısralarını
 Üç yıldızlı
 Bayrağa sardılar!
 Uyaklarını aç susuz
 Bıraktılar
 Şehit şiirim
 Yaralı şehrim

Seni Fuzuliler,
Nesimiler
Kitaplarına yazdılar
Yüreğini ezdiler
Senin için
Limandaki gemileri
Gökteki yıldızları
Şirin köylü kızlarını bile
Gurbete götürdüler,
Vurdular ve öldürdüler...

Baba bu gün
Vuruldu şiirim benim
Kan doldu şehrim benim
Kara gözüm ağlırı
İçimi gam dağlırı
Beni yurda bağlırı
Bitmeyen kahrım benim
                        Kerkük

EŞİME

Bir yaşam
İstiyorum,
Sen, ben
Aybeniz.

Ada ortasında
Evimiz..
Çevremizde
Mavi Deniz..

Bir yaşam
İstiyorum,
Sen, ben
Aybeniz.

Gökyüzünde
Parlak yıldız
Özgürdür evrenimiz
Dönümsüz devranımız.
 
Bir yaşam
İstiyorum,
Sen, ben
Aybeniz.        
         Kerkük

BİZ

Biz
Güneş
Değiliz
Güneşi
Görmeye
Gelmişiz
Ölmeden
Önce. 

ON BİN MUM

Yüreğimde
Aşkına leke düştü
O andan beri
 ''On bin mum''  yaktırdın
Kara altınlı bedenimde ..!
Sanki doğum günümü özlüyordum!
''Yıldızlar'' sitem ederken
Bakışlar od yakarken
Temiz aşkından usandım.
Ağladığım gecelerde
Konuştuğum hecelerde
Kokladığım goncalarda
Seni her gün, her an
Hatırladım.

Ne zaman şu mumlar
Sönüp bitecek
Zavallı gönlüm  
Karanlıktan çıkacak.
Ne zaman, ne zaman...
Kuşlar omuzum üstünde
Korkusuz öterken,
Mert köprülerden
Özgürcesine geçerken...
O anda aşkında
İzler kalmaz
Seni benden
Beni senden
Yedi sultan
Alamaz...
        Kerkük