KARANLIKTAN O YANA

 ELİSEMİD KÜR

 BABAMIN AYAKLARI

 Nereye gitdiysem odlara düştüm
 Babamın ayakları yürüdü arkamca.
 Şimdi
 babamın ayakları Sibiryadı-
 kendisi gibi ayakları da uykusuz...
 Yüzümü sürdüm ayaklarına,
 kurşun parçasının sızısından
  diksinti kulaklarım.
 Bostonu ayaklarına mezartaşı Babam!
  Secdene geldim,
  ayaklarını suya koy,
 dirilik suyu gibi
  ayağının suyunu içeyim,
   Babam, oy!
 Elimden ne gelir daha,
 Ayaklarımı vereyim, yürü, Babam!
 Laylay babam, ayaklarına laylay!
  Ayakları uykusuz,
  elleri uyanık,
  yüreği dipdiri
   Pir Babam!

KARANLIKTAN O YANA

Dünyanın en yakın yıldızına
karanlıklar varmayıp.
Ama en sönük yıldızın da
işığını avcumuzda sakliyoruz.
Karanlık içinde de
açılacak çiçeği,
doğacak umutu bekliyoruz.

Karanlıkta gözlerin olsa da –
kör gibisin!

Ellerini en koyu,
en ipek karanlığa açarak,
kara bulutları yiterek,
yüreğinde bin tür dileğini yorarak
yüzünü tutuyorsun
karanlıktan o yana
  en yakın, en uzak
  dertli yıldıza!

OĞLUM KORKUTA

Sen böyle doğmalıydın,
Azatlık caddesinde
  Annesinin karnında
yumruk kaldıran oğlum.
Böyle de olmalıydın,
beşiğinin başında
Azerbaycan marşını
ninni gibi duyup
ayağa kalkan oğlum!

OLACAKLARI ÖNCEDEN BİLİYORUM

Kasırgalı bir havada
gövdeli bir ağaç
yıkılacak yolunun üste...
olacakları önceden biliyorum...

Gece olacak,
yağmurlu bir gece.
Ben yıkılacağım nice,-
yıkılacağım kendi kollarımın üste.
Olacakları
önceden biliyorum...

Can vereceğim
kendi kollarımın üste,
kendi ellerim kapayacak gözlerimi.
Olacakları
önceden biliyorum...

 (Uyğunlaştırma: Resmiyye SABİR)