Yılların alnıma çektiği çizgi...

Mehmet Akif İnan

 Ağ

 Ve bir sofra gibi sersem önüne
 Yerli düsüncenin ürünlerini

 İnsani kirleten heykeller gördüm
 Günesi karartan kiyamet gibi

 Ey yolda kaybolan ezilen haber
 Asarak zamani yenile cağı

 Betonlar mezardir düse sevince
 Saksılar doğaya özlem eylemi

 Siir bahcemizdi gökdelen oldu
 Aklimiza nasil bak gülen oldu

 Soyumu yüklendim bu cag icinde
 Urfa bir dag gönlüm bir bag icinde
 
Akşam

Yüzünde elleri sonsuz denizin
Gömelim yüreğe dediğim durum
Saçların en derin bir gökyüzüdür
Varamaz ellerin merdivenleri

Her an bir güvercin çırpınır durur
Kalb atışlarında ve gözlerinde
Bir sırdır içinde evler anneler
Çocuklar başında bir yeşil çelenk

Göklerden bir haber gibidir umut
Görünmez bir yerde saklanmış mahcup
Su gibi içtiğin çok zor son on yıl
Sadakat anıtı bir sonbahardır

Duygu ve sabırdan bir deri giydin
Kuşandın demektir ölümsüzlüğü
Bulutlara gömülü sedeften yüzün
Dünyanı kuşatmış destansı hüzün
 

Adsiz Gazel

Yanışlar ağıtlar elimde değil
İçimin sesi hiç üzmesin seni

Kaçmak mı mümkün mü alınyazımdan
Kaderdir yüklendim yıkılmışlığı

Sen attın bilmeden kuyuya taşı
Dinemez yankısı mahşerde bile

Bir kutsal emanet gibi sır gibi
Ve bir ayıp gibi saklarım seni

Başımda kavganın kıyameti var
Okşadım ismini kitap içinde

Her akşam bir düşle kundaklanırım
Sözümün bittiği yerde başlarsın

Yılların alnıma çektiği çizgi
Kocalttı başımı bir ehram gibi

Yaslasam gövdemi karlı dağlara
Sonsuz bir uykuya kavuşsam bir gün.

(Qaynaq: antoloji.com)