İBRAHIM İLYASLI

 SALAM-ƏLEYKÜM
 Ustad Molla Cumaya

 Salam sahibi haqdı, haqqa Salam-Əleyküm!
 Ədlü-Adil əyləşən taxta Salam-Əleyküm!
 Küllü-aləm bir ola, bir annı əylədəmməz,
 Vaxt bir Allah görküdü vaxta Salam-Əleyküm!

Ötəridi hər nə var - dərddi, məzədi, meydi,-
Onu bir bilən bilir - nə yamandı, nə yeydi.
Göz görür, ağıl kəsir, baxt-yığval ayrı şeydi,
Həm olan, həm olmayan baxta Salam-Əleyküm!

 Yaz, İbrahim İlyaslı, söylə sözün ilkini,
 Nə zamandı sinəndə bir həqiqət silkini.
 Ustad, bir əməl yıxır könüllərin mülkünü -
 Saxta Əleyküm-Salam, saxta Salam-Əleyküm!

MÜƏMMA
Nə sirri-xudasan, baş açmaq olmur,
Nə məğzi-pünhansan, anlamaq çətin?
Adamı adama qul eləməkdi
Bineyi-qədimdən işin, sənətin.

Hörmətin, xətirin hamıdan başda,
Qədirin, qiymətin aləmə bəlli.
Sənin üstündədi bütün savaşlar,
Sənin ovcundadı şeytanın əli.

Min bir qiyafən var, min bir adın var -
Doğmasan, əzizsən, yadsan, yağısan.
Zəhər tuluğusan - şirin balın var,
Könül xoşluğusan, sinə dağısan.

Varımsan - ərkim var hökmdara da,
Yoxumsan - nəyim var quruca sözdü.
Biri sığalından xumarlanmada,
Biri kötəyindən qan qusur - düzdü.

Xeyir baltasısan, şər külüngüsən,
Meydanın genişdir, matahın baha.
Di gəl, sən yazıq da bizim günlüsən,
Sənin də urvatın qalmayıb daha.

HARDASAN DÜNYANIN
HALAL ADAMI?
Hardasan dünyanın halal Adamı,
Hardasan, varmısan?-Səsimə səs ver.
Məndən o tərəfə sən tükənirsən,
Səndən bu tərəfə mənə nəfəs ver.

Məndən o tərəfə, səndən bu yana,
Nə kökdədi dünya, xəbərin varmı?
Tapşırıb yellərə, büküb al-qana,
Bir ürək yollasam sənə çatarmı?

Bilərmisən hankı məmləkətdənəm,
Hansı millətdənəm bilərmisən sən?
Bu aciz halıma ucalığından,
Baxıb acı-acı  gülərmisən sən?

Vurnuxub qalmışam dünya içində,
Mənə bir yol salğa özünə doğru.
Qurtulum bəşərin adiliyindən,
Sürünüm mübarək izinə doğru.

Hardasan dünyanın halal Adamı?-
Sən haqsan, sən varsan!-Səsimə səs ver.
Qapında ən sadiq nökərin ollam,
Mənə bu Şahlığı, nolar, tələs ver.

DƏVƏSİ ÖLMÜŞ ƏRƏBİN DƏRDİ
  Qalx, ərəb, qalx yeriyək
  Külək qalxacaq, külək.
  Səhra qum çadrasını
  Başımıza örtəcək.
  Nəriman Həsənzadə

Nə ərəb tərpənir, nə külək kəsir,
Sovurur səhranı belədən-belə.
“Yenə bir həsirdi - bir Məmmədnəsir”,
Bir də gözlərindən sellənən sudu -
Yoğurur səhranı belədən-belə.

Yerdən od püskürür, göydən qan yağır,
Təbrizli, Bakılı “”ərəb”“in üstə.
Min ildi yağanlar buracan yağır,
Yağır Ərdəbilə, yağır Dərbəndə.
Müsəlman gavurdan nicat gözləyir,
Döşənib ağrıyan tərəfi üstə.

Gah yadı qənimdi, gah da qardaşı,
“Ərəb“ ağlamasın - “ərəb”“ neyləsin?
Şuşa qalasından, Qoşqar  dağından
Muğan düzlərinə atılıb daşı,
Qara günə qalıb Qarabağları,
Qara bağlamasın “ərəb”“ neyləsin?!

Gah Moskovdan gəlir, gah Nyu-Yorkdan,
“Qaxılıb yerində otur!“ - fərmanı.
Bu millət görür də, bilmək istəmir:
Onu yurd-yuvaya qaytaran deyil,
Urusun “ Qırmızı papaq“ nağılı,
İngilisin “Ötür-ötür“ fərmanı.

Nazbalınc qoyulub başının altda,
Layla çalanların çoxalıb sayı.
“Qrant“ əmizdirib bihuşdarıynan,
Sırımaq istəyir Azərbaycana,
Avropa yeni bir “Gülüstan”“ payı.

Səksən bayrağı var səkkiz milyonun,
Qalıb umuduna səksən namərdin.
Təkcə dəvə dərdi olsa nə vardı,
Səkkiz milyon ruhu xəstə dərdidi,
Mən dəvəsi ölmüş ərəbin dərdi,
Sən dəvəsi ölmüş ərəbin dərdi!

HİRSİN NƏZMİ
Axır gəlib haqq nahaqqa
Calandı, canım, calandı.
Qisas qurdla qiyamətə
Qalandı, canım, qalandı.

Nə bizdən oldu hərəkət,
Nə göydən endi bərəkət.
Bu yetim, yesir məmdəkət
talandı, canım, talandı.

Nə qohumuq, nə də yadıq -
Elə hamımız bir zadıq.
Deyirlər guya adamıq,
Yalandı, canım, yalandı!

VAXTIDI
Könül, bir azca toxtaq ol,
Yağının şölən vaxtıdı.
Dizini bərkit, qəmlərin
Qoşunnan gələn vaxtıdı.

Üsyan deyir için-çölün:
Yetər, qafil!-Görün, görün!
Ürəyində açan gülün
Köksünü dələn vaxtıdı.

Dərya boyuncadı, batma
Gördüyün yuxudu, qatma.
Qayğına bələnib yatma,
«Qanına bələn!» - vaxtıdı.